Gisterenochtend had ik echt een zwak momentje. Toen de vriendelijke ober aan onze tafel kwam vragen wie de Chai Masala besteld had en Gert/Bart hem antwoordden ‘our friend’, zei de ober gewoon ‘your friend is over there…’. Ik had immers aan een verkeerde tafel plaats genomen en vond het al vreemd dat ze zo lang weg bleven. Iris en Caroline hoorden ze lachen tot aan het ontbijtbuffet.
We leerden vandaag ook dat zelfs een vrouwtjes koe hoorns kan hebben. Toen we op straat een koe tegenkwamen met lange hoorns vroegen we ons af of dit een stier was. Het internet bracht raad en het was dus gewoon een… koe.
Onderweg maakten we nog een tussenstop bij de ‘dry fish harbor’. De geur kunnen we jullie niet meegeven, maar wel hoe het er uit zag. Bij de lunch was er vis in een korstje met tartar saus, waarvan we vermoeden dat die ook op dit strand gelegen heeft.
We hadden gisteren een lange weg af te leggen naar Anuradhapura, en stopten onderweg even om Rambutans te kopen. Die is een beetje lychee achtig en super lekker. Daarna gingen we richting een ruine van een oud koninklijk paleis van de tweede hoofdstad van Sri Lanka in de derde eeuw ergens. Onze gids en chauffeur nam hiervoor een alternatieve shortcut, dat een zeer hobbelig zandbaantje bleek te zijn. De moedigen onder ons klommen de 120 trappen op om bovenop de rots van het uitzicht te genieten.
Na deze stop zetten we onze weg verder naar het Rajata hotel. Net voor het hotel heeft Janaka (onze gids) een afslagske gemist, net nadat hij ons een hele uitleg gedaan had dat er meer dan 100 ronde punten zijn in Anuradhapura, maar dat het voor hem met al zijn ervaring geen probleem was om zonder Google maps zijn weg te vinden.
Maar ik ben nog iets vergeten van bij onze tussenstop. Daar vroeg Iris of ze haar ragzukske moest meenemen. Na een drietal keren vragen hadden we eindelijk door wat ze bedoelde.
Eens ingecheckt deden we eerst een zwemmeke. Daarna kwam onze Sri Lankaanse vriend ons ophalen voor een avondbezoek aan de Ruwanweli Maha Seyas tempel. Er was net een ceremonie bezig (die dagelijks zou doorgaan) en er was een massa volk. Die tempel heeft een indrukwekkende stupa van meer dan 100m hoog, die tweemaal per jaar terug mooi wit gekalkt wordt.
Daarna nog even stoppen voor het avondeten in een restaurant nabij het hotel. Mijn reigenoten (behalve Gert dan) namen allemaal spaghetti. Ik vroeg me niets vermoeden een ‘rice with curry and meat’. Dit bleken een hoop potjes te zijn met allerlei bijgerechtjes, en dan nog ‘rice and curry’. De tafel stond half vol met mijn gerechtje.
En daarna… bedje binnen!
(andere foto’s volgen nog)