Anuradhapura was de eerste hoofdstad van het oude Singalese koninkrijk, gesticht rond de 4e eeuw v.Chr., en bleef ongeveer 1.300 jaar lang het politieke en religieuze centrum van het eiland (tot ongeveer de 10e/11e eeuw n.Chr., toen de hoofdstad naar Polonnaruwa verhuisde). Het is een van de oudste continu bewoonde plekken ter wereld geweest.
Anuradhapura is een heilige stad voor boeddhisten. Hier staat de Sri Maha Bodhi, een vijgenboom die volgens de overlevering is opgekweekt uit een tak van de originele boom in India waaronder Boeddha verlichting bereikte. Hij werd in de 3e eeuw v.Chr. geplant en geldt als de oudste boom met een gedocumenteerde plantgeschiedenis ter wereld. Die zijn we dan ook ’s avonds gaan bezoeken, omdat het overdag te warm is om met onze blote voetjes of sokken over te lopen.
De stad staat bekend om haar enorme dagoba’s (stupa’s) van baksteen, zoals de Ruwanwelisaya, Jetavanaramaya (ooit een van de hoogste bouwwerken van de antieke wereld) en Thuparamaya. Ook zijn er indrukwekkende overblijfselen van geavanceerde watersystemen: reservoirs (tanks) en irrigatiekanalen die getuigen van een hoogontwikkelde beschaving. Sommige van die stupa’s hebben een diameter van meer dan 100m.
De ruïnestad is sinds 1982 UNESCO-Werelderfgoed. Het moderne Anuradhapura ligt in het noord-centrale deel van Sri Lanka en is een provinciehoofdstad en belangrijke pelgrimsbestemming.
We zagen er onder andere deze rice-boat and curry-boat, waaruit meer dan 2500 monniken dagelijks hun rijst en vegetarische curry mochten scheppen. Hieronder nog enkele foto’s van de curry en rice boats.
