We zijn aangekomen in Sigiriya. Voor de moedigsten onder de Galliers (Caroline en Gert) betekend dit dat ze de leeuwenrots gaan beklimmen. Ondertussen komt Caroline hier net de kamer binnen (7u41) en blijkt alles zeer goed verlopen te zijn.
Gisteren gingen we eerst naar Bokrijk in Sri Lanka. We werden eerst met een jeep naar een zandwegje gevoerd en namen daar een traktor als alternatief vervoermiddel. Na dit ritje, waar we zelfs voor een stukje een zeer onervaren chauffeur kregen, stapten we over op een catamaran voor een tochtje op het meer. Net voor we deze switch deden heeft de onervaren chauffeur getoond dat hij over de nodige leiderscapaciteiten beschikte, door een bus met Indiase toeristen aan te manen de weg te verlaten.
De naam van het meer en de plaats ben ik even kwijt. Onderweg passeerden we rijstvelden en allerlei fruit bomen en planten. Na het meervaartje werden we gedropt aan de oever en kregen we een demonstratie hoe men een curry maakt. In ons geval was het een courgette curry. We aten daar ook een lunch, met inbegrip van de curry die de vriendelijke mevrouw net gemaakt was. Alles ging zoals in de Bokrijk tijd en er werd dus gekookt boven een open vuur.
Daarna ging het met de jeep (toch een half uurtje rijden) richting olifantenpark. Naast deze majestueuze dieren waren er ook volop vogels en apen te zien. Ongeveer de helft van de inwoners van de aangrenzende dorpen beschikten over zo’n jeep, dus het was duidelijk een goed draaiend business model. Aan de ingang van het park was het dan ook een drukte van jewelste. Maar het was zeker de moeite. We passeerden verschillende kuddes olifanten die eerst gras aan het grazen waren en daarna gingen drinken in het meer. Of ze namen een badje in het frisse water.
Sommige van die slurfachtigen kwamen zelf tot op een meter van onze jeep.
’s Avonds een beetje moe maar voldaan dronken we een aperootje in Hotel Sigiriya en namen we daar het diner. Blijkbaar moest in de prijs van de boufet geen tax gerekend worden en was er een promo (6000 ipv 8000 roepies) op het boufet. Op ‘à la carte’ was er een tax van 30%. Het was dus duidelijk dat ze liever hadden dat iedereen gewoon boufet nam. Wat we dan ook deden.
Het verhaal van de rots volgt later…